Po przyjeździe jedyna rzecz, która przechodziła nam przez
myśl to rozpakowanie od niechcenia i sen do samego ranka. Jak wymyśliłyśmy tak
zrobiłyśmy.
Następnego dnia wybraliśmy się wszyscy na małą górkę obok
ośrodka, w którym mieszkaliśmy.
-Ścigamy się?- krzyknął do mnie Daniel.
Spojrzałam na Mary, która nie potrafiła jeździć, i której
obiecałam towarzystwo. Bardzo chciałam jechać z Danielem, a Mary się zgodziła z
uśmiechem.
-Jasne cieniaku!- odpowiedziałam szczerząc się.
Wjechaliśmy na górkę. Wystartowaliśmy. O dziwo jako
pierwsza na dół zjechałam ja, co zaimponowało wszystkim kolegom i koleżankom.
To był świetny początek zimowiska!
Cały dzień spędziliśmy na stoku. Jeździłam głównie z
Danielem i gdy ukradkiem patrzyłam na Michaela widziałam zazdrość i smutek w
jego oczach. Czasem nasze spojrzenia się spotykały i uśmiechaliśmy się do
siebie nawzajem. To było bardzo miłe.
Dzień później grupa bardziej zaawansowana w tym ja i
Natalie (na nieszczęście) pojechała na wysooki stok, na który dwa lata temu
baaardzo bałam się nawet wejść. W tym roku przyszło mi to bardzo łatwo śmigałam
z góry, wyprzedzając nawet tych najlepszych. Po godzinnej jeździe bez chwili na
odpoczynek postanowiłam zatrzymać się na górze. Na samym szczycie ze śniegu
zbudowane było małe wzgórze, na którym zobaczyłam Trzmiela wraz z jego kolegą.
Ucieszyło mnie to.
-Mogę się dosiąść? – spytałam
-Jasne!- powiedział z radością w głosie i bananem na
twarzy
Niestety Natalie chodziła za mną wszędzie, toteż także i
tu nie mogło jej zabraknąć. Odważna Nat rzuciła w Michaela śnieżką. Nie
pozostał jej dłużny i już po chwili zaczęła się wielka bitwa śnieżkowa. 2o
minut później dołączył też Daniel. Podczas gdy oni przeszli do dalszego etapu-
zwalanie się w górki ja tylko rzucałam ich śnieżkami. Michael niepostrzerzenie
złapał mnie za noge i spadłam z góry wraz z nim. Wylądowaliśmy tak, że on leżał
na mnie (w pozycji do pompek) i trzymał moje ręce, a ja głęboko oddychałam
wpatrując się w jego oczy. Przybliżył do mnie twarz i..niestety Natalie rzuciła
w niego śnieżką co od nowa zapoczątkowało wielką bitwę. Daniel był tchórzem, więc
gdy ktoś rzucał w niego śnieżkami tarczą obrończą byłam...ja. Michael jeszcze
kilka razy rzucił we mnie śnieżką i zwalił mnie z górki.
-Mogę pożyczyć kasę?- spytałam grupę
-Jasne- odpowiedział Trzmiel
Poszłam do sklepu obok żeby kupić sobie wodę.
Wróciłam i zobaczyłam bardzo śmieszny obrazek. Tak jakby
grupowa kanapka. Wypiłam pare łyków i wróciłam do zabawy. Michael watrł mi
śnieg w twarz, co spowodowało, że goniłam go przez dobre 10 minut aż
zmęczyliśmy się i położyliśmy daleko od górki. On przybliżył się do mnie, położył
tak jak wtedy i umiejscowił swoją dłoń na moim policzku. Zamknęłam oczy, on
też. Niestety przyjaciele, którzy zaczynali się martwić się naszą długą
nieobecnością musieli wbiec właśnie wtedy, gdy prawie złączyliśmy nasze usta.
Widać to nie był jeszcze ten moment.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz